Twórczość Olgi Tokarczuk na scenie Teatru Wierszalin – powrót „Ofiary Wilgefortis”


TEATR WIERSZALIN – „Ofiara Wilgefortis”, Katarzyna Wolak jako Wilgefortis, Foto M. Kasprzak

Teatr Wierszalin był jednym z pierwszych, który zwrócił uwagę na twórczość Olgi Tokarczuk. Inspiracją przedstawienia „Ofiara Wilgefortis” w reżyserii Piotra Tomaszuka, które miało swoją premierę w 2000 roku, a następnie powróciło na deski teatralne w 2006 roku, była powieść Noblistki „Dom Dzienny – Dom Nocny”.

13 grudnia 2019 w Teatrze Wierszalin w Supraślu – trzy dni po Ceremonii Wręczenia Nagrody Noblistce – Oldze Tokarczuk, miało miejsce wydarzenie niezwykłe: „Ofiara Wilgefortis” wróciła na deski supraskiego teatru. I choć wpisuje się w niepowtarzalny styl teatru Wierszalin, nie jest to jednak zwykłe wznowienie – ponieważ mamy do czynienia z nową jakością i dynamiką spektaklu.

Jak pisze w swojej recenzji Jerzy Doroszkiewicz „to opowieść o przekraczaniu granic, ale też o marzeniu ludzi (…) o równości, braterstwie, wolności.” (Kurier Poranny 14.12.2019)

W spektaklu zobaczyć możemy ruchome figury), które wyszły z pod dłuta M. Maleszy i S. Wyszkowskiego, ale także postacie alegoryczne symbolizujące „ludzkość w obłędzie”. Aktorom przewodzi Mistrz Widowiska – Magister Lundens (Piotr Tomaszuk) i jak mówi sam reżyser to: „storyteller (…), ten kto przy chodzi do nas z takim dziwnym instrumentem i zaczyna śpiewać tę legendę, zaczyna z nami wędrować, ciągnie nas gdzieś tą opowieścią i doprowadza do jakiegoś wzruszenia na końcu”.

Kanwą spektaklu stał się średniowieczny apokryf o świętej Wilgefortis (Katarzyna Wolak) a opowiada o dziewczynie, którą Chrystus (Rafał Gąsowski), na znak miłości obdarował…

„Jest też lud ciemny, ale ufny w cuda, w moc świętych, w zmartwychwstanie. Ma prawo modlić się, wierzyć, ale przerażony widzialnym cudem za chwilę może obrócić się przeciwko cudotwórczyni.”– jak pisze dalej Doroszkiewicz. Lud dostrzegł w przemianie fakt cudowny, Ojciec (Darek Matys), zaś widział znak hańby i działalności szatana. Ukrzyżował Wilgefortis – swoja córkę, ze słowami „Skoro on jest twoim kochankiem, to umrzesz jak on”.
Przez cały spektakl towarzyszy widowni muzyka w wykonaniu Piotra Tomaszuka i Adriana Jakucia – Łukaszewicza, która jest w pewnym stopniu ścieżką narracji, po której „stąpa” widz, śledząc sytuacje dramatyczną.

Obrazem, który zamyka widowisko i jednocześnie stanowi jego ideowe przesłanie jest ukrzyżowana kobieta z twarzą Jezusa Chrystusa. „Piotr Tomaszuk zdaje się jednak sięgać dalej, głębiej niż dostrzega mędrca szkiełko i oko. I bardziej uspokaja tych w kryzysie wiary, jeśli nie w Boga, to w moc miłości – znajdziesz Go (Ją), kiedy nie będziesz szukał.” – jak czytamy w Kurierze Porannym.
Kolejne spektakle w najbliższy weekend oraz w drugiej połowie stycznia 2020 roku w siedzibie Teatru Wierszalin ( Supraśl, ul. Kościelna 4).

Najbliższe spektakle w siedzibie teatru Wierszalin:

 17.01.2020 godz. 19:00
 18.01.2020 godz. 19:00
 24.01 2020 godz. 19:00
 25.01 2020 godz. 19:00

Reżyseria: Piotr Tomaszuk
Scenografia: Mateusz Kasprzak
Laki i rzeźby: Mikołaj Malesza
Muzyka: Adrian Jakuć – Łukaszewicz
Występują: P. Tomaszuk, K. Wolak, M. Kwiatkowska, R. Gąsowski, D. Matys, A. JakućŁukaszewicz, , M. Stasiulewicz, M. Krzyżewski

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.